9,850,000
719,000
9,550,000
629,000
511,000
890,000
9,230,000
583,000
527,000
10,625,000
11,250,000
524,000
594,000
764,000
629,000
32,500,000
625,000
899,000
527,000
27,500,000
388,000
539,000
10,980,000
594,000
10,890,000
8,240,000
584,000
10,540,000
809,000
1,799,000
10,000,000
2,430,000
359,000
557,000
1,223,000
10,125,000
527,200
419,200
343,000
527,000
391,000
805,000
447,200
84,000
590,000
719,000
809,000
1,020,000
89,000
423,200
583,000
629,000
359,000
1,037,000
479,000
11,250,000
476,000
10,455,000
527,000
9,600,000
10,400,000
485,000
89,100
125,000
612,000
5,220,000
539,000
443,200
10,170,000
629,000
625,000
583,000
85,000
629,000
620,000
10,350,000
960,000
566,000
580,000
10,800,000
521,000
809,000
10,960,000
سیستم اعلام حریق متعارف
سیستم اعلام حریق متعارف (Conventional) یک نوع سیستم هشدار حریق است که برای تشخیص حریق در یک محدوده یا منطقه (زون) خاص از ساختمان استفاده میشود. این سیستمها با استفاده از تجهیزاتی مانند دتکتورهای دود و حرارت، شستیهای اعلام حریق، آژیرها و فلاشرها، حریق را تشخیص داده و افراد را از وقوع حادثه مطلع میکنند. در این سیستمها، هر زون به یک مدار مجزا متصل است و در صورت وقوع حریق، زون آسیبدیده مشخص میشود، اما مکان دقیق حریق به طور دقیق مشخص نمیشود. اجزای اصلی سیستم اعلام حریق متعارف:
مرکز کنترل (Control Panel):
این بخش وظیفه دریافت سیگنالهای هشدار از دتکتورها و شستیها، پردازش آنها و فعالسازی آژیرها و فلاشرها را بر عهده دارد.
دتکتورها:
این تجهیزات شامل دتکتورهای دود و حرارت هستند که علائم اولیه حریق را تشخیص میدهند و سیگنال هشدار را به مرکز کنترل ارسال میکنند.
شستیهای اعلام حریق: این شستیها به افراد این امکان را میدهند تا در صورت مشاهده حریق، به صورت دستی هشدار را فعال کنند. آژیرها و فلاشرها: این تجهیزات برای اعلام صوتی و بصری حریق استفاده میشوند و افراد را از وقوع حادثه مطلع میکنند. تغذیه و سیم کشی: سیستم اعلام حریق متعارف به یک منبع تغذیه برای تأمین انرژی مورد نیاز و همچنین یک شبکه سیم کشی برای ارتباط بین اجزا نیاز دارد.